0593 - 523 232

Dirk Mulder aan ‘t woord

‘Je talenten inzetten voor anderen zie ik als een taak. Een plicht zelfs’

 

Westerbork – In juni van dit jaar nam Dirk Mulder (66) afscheid als directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Maar van een echt pensioen kwam het lange tijd niet. Het ‘lot’ van een bekende Nederlander.

Hij heeft daar een poos aan toegegeven, maar vindt dat het nu tijd is voor een periode van échte rust. Als ambassadeur van het Dierentehuis Drenthe, dat wel. Want mens of dier, het zit in het karakter van Mulder verankerd op te komen voor zwakkeren, die zichzelf niet kunnen verdedigen.

Opvoeding

Of zijn kat even op schoot kan voor de foto. Want ja, een ‘dierlijk element’ mag bij de ambassadeur van het Dierentehuis Drenthe natuurlijk niet ontbreken. Dirk Mulder: ‘We hebben altijd honden en katten gehad, want ik vond het goed om kunnen gaan met dieren horen bij de opvoeding van mijn zoons.’

Helaas, in huize Mulder aan de rand van Westerbork wonen momenteel twee katten, die – zacht uitgedrukt – niet graag opgetild en op schoot gezet willen worden. Na een paar pogingen wordt de poes maar met rust gelaten. Lachend: ‘Dan maar zonder kat.’

Garage

Het gesprek vindt plaats in de garage van de woning, die is omgebouwd tot werkkamer, met een  hele wand vol boeken en een schrijftafel. Een ruimte waarin Mulder grote delen van zijn dagen slijt en met van alles en nog wat bezig is. De eerste maanden na zijn afscheid als directeur bij Herinneringscentrum Westerbork soms meer dan hem lief was.

‘Tja, ruim 33 jaar directeurschap van een bekende instelling stopt niet zómaar, dat besef was er wel. Ik werd na het afscheid nog vaak benaderd. Voor lezingen, advies. En ik geef graag mijn kennis en ervaring door, dus ging ik op die verzoeken in. Maar nu is het echt tijd voor rust.’ Hij wijst door het raam naar de achtertuin. ‘Een aardige lap grond, maar nog helemaal verwilderd. Daar wil ik ook een keer mee aan de slag, er iets moois van maken.’

Hectische periode

Na drie decennia in relatieve rust gewerkt te hebben in Hooghalen, vormden uitgerekend de laatste maanden voor zijn afzwaaien de meest hectische periode. Aanleiding was de geplande ‘Nacht van de Vluchteling’, die eenmalig vanuit het Herinneringscentrum zou moeten worden gelopen. Het leverde, tot verbijstering van Mulder, een storm van protest op, uit allerlei hoeken. De tocht werd uiteindelijk afgeblazen.

De aantijgingen kwamen zowel van Joodse -als van anti-vluchtelingen-kant. Mulder werd in dreigmails uitgemaakt voor onder meer nazi, antisemiet, NSB’er en Holocaustontkenner. Hij zou een nekschot verdienen (..). Van Joodse zijde had Mulder dat niet zien aankomen. Die vond dat het Herinneringscentrum enkel gebruikt mocht worden voor de nagedachtenis aan de Jodenvervolging, niet voor andere doeleinden.

Verkwanselen

En juist dat trof Mulder diep in zijn ziel. ‘Ik zou de herinneringen aan de Jodenvervolging verkwanselen. Dat deed me zó’n pijn. Juist dát onder de aandacht brengen bij de huidige generaties, opdat dit nooit zal worden vergeten: dáár heb ik me zó voor ingezet al die jaren. En dan dit… Heel erg zuur.’

‘Kijk naar Rwanda of Srebrenica. En nog altijd zijn er vluchtelingen. Ook dáár is het Herinneringscentrum voor. Vergeet niet dat Kamp Westerbork in eerste instantie een vluchtelingenkamp was. Voor Duitse en Oostenrijkse Joden. Daarna werd het een doorgangskamp.’

Geen rotgevoel

Mulder zucht even. ‘Ik heb er na die affaire een poosje doorheen gezeten, maar ik ben niet met een rotgevoel vertrokken. Mijn collega’s zeiden ‘kom op Dirk, de laatste maanden moeten leuk zijn’. En ik heb vervolgens een prachtig afscheid van hen gekregen. Ja, de positieve zaken van de afgelopen 33 jaar overheersen.’

En ben je nu zomaar ambassadeur van het Dierentehuis in Beilen, waar gevonden en afgeleverde honden en katten uit de hele provincie worden opgevangen en waar tevens een dierenpension is, waar eigenaren hun huisdieren tijdelijk onder kunnen brengen.

Bekendheid en draagvlak

Lachend: ‘Ik werd twee jaar terug al benaderd voor deze functie. De gedachte erachter was door mij meer bekendheid en een breder draagvlak te creëren voor de dieren. En ja, dat doe ik graag, ook vanuit een stukje sociale betrokkenheid. Zoals ik al zei hebben we thuis altijd dieren gehad.  Maar voor bijvoorbeeld een hond moet je wel tijd kunnen vrijmaken. Daarom twijfel ik ook of ik weer een hond neem.’

Huisdieren, benadrukt Mulder, zijn belangrijk. Bij de opvoeding, maar ook om bijvoorbeeld eenzaamheid bij mensen tegen te gaan. ‘Een dier geeft altijd levendigheid in huis. En geeft je onvoorwaardelijke liefde. Daarom vind ik het bijvoorbeeld vreemd dat verzorgingstehuizen vaak een anti-huisdierenbeleid voeren. Ouderen fleuren er zó van op. Al is het maar een parkiet.’

Zoeken

Sinds een half jaar deelt Mulder het ambassadeurschap met Fleur Nagengast, de wielrenster uit Beilen. ‘Hoewel Fleur zich na een operatie nu even moet concentreren op haar herstel. Waar een ambassadeur zich mee bezighoudt? Nou, het is nog even zoeken hoe we dat precies gaan invullen. Ik denk daarbij aan het als adviseur inzetten van mijn ervaring en contacten. Hoe je iets goed onder de aandacht kunt brengen. Maar ook door erover te schrijven, of boegbeeld te zijn tijdens campagnes.’

Hij hoort regelmatig bizarre verhalen over omstandigheden waaronder een dier wordt binnengebracht in Beilen. ‘Schrijnende verhalen ook. Over verwaarloosde, mishandelde dieren. Maar ook mooie verhalen, zoals het laten resocialiseren van dieren bij gastgezinnen, de liefdevolle omgang van vrijwilligers met de honden en katten. En van zo’n organisatie maak ik graag onderdeel uit.’

Zwakkeren

Het is, besluit Mulder, inderdaad een hele andere wereld dan het Herinneringscentrum. Maar het heeft ook raakvlakken. Het opkomen voor zwakkeren, mens of dier. ‘Het zal iets te maken hebben met mijn opvoeding binnen een gereformeerde gemeenschap. Naastenliefde. Je door God gegeven talenten inzetten voor anderen. Ik zie dat als een taak. Een plicht zelfs.’